وقتی که بچه بودم

پرواز یک باد بادک میبردت از بامهای سحر خیزی پلک تا نارنجزاران خورشید.

وقتی که بچه بودم

خوبی زنی بود که بوی سیگار میداد و اشکهای درشتش از پشت عینک با قرآن می آمیخت.

آه آن روزهای رنگین

آه آن روزهای کوتاه...

وقتی که بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود و جیرجیرک شبها در خاموشی ماه آواز میخواند.

وقتی که بچه بودم

در هر هزاران و یه شب یک قصه بس بود

تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد.

آه آن روزهای رنگین

آه آن روزهای کوتاه...

آه آن روزهای رنگین

آه آن فاصله های کوتاه...

...

آن روزها

آدم بزرگ ها و زاغهای فراغ اینسان فراوان نبودند.

وقتی که بچه بودم  مردم نبودند.

...

آن روزها

وقتی که من بچه بودم

غم بود اما...

...

آن روزها

آدم بزرگ ها و زاغهای فراغ اینسان فراوان نبودند.

وقتی که بچه بودم مردم نبودند.

...

آن روزها...

وقتی که من بچه بودم...

غم بود...

اما...

کم بود!!!

                                                                                 (به یاد فرهاد عزیزم)